Het begint al te wennen. Kwart voor vijf word ik wakker door de roep van moeder natuur. Dat betekent op de tast de opwindlamp zoeken, hem een paar slagen geven, vervolgens je slippers zoeken, aantrekken, je broek zoeken, je slippers weer uittrekken, struikelen in de tent, broek aan, slippers weer aan, enzovoort. Vervolgens een wandeling onder de sterren naar het toiletgebouw. He, he, dat lucht op. Mooie uitvinding dat kamperen. Na het ontbijt nog het feest van spullen inpakken half op de tast. En daar gaan we, op naar Wattarka National Park. Daar kan je wandelen in Kings Canyon.
Je kan bovenlangs over de rand, te beginnen met een beklimming van Hartattack Hill (die niet zo genoemd mag worden) of benedenlangs door de creek (ofwel droog ofwel 3 meter woest gedruis). Wij kiezen voor de creek (droog), vergezeld door een groep beminnelijk converserende Engelsen, onder leiding van een padvinderachtige gids uit Queensland. Het keerpunt van de wandeling is een gezellig deck halverwege de canyon, waar je een magnifiek uitzicht hebt tot het doodlopende einde. De conversatie keuvelt gezellig voort. De chique strooien hoedjes gaan af, als bekend wordt dat er een rechter op het deck staat.
Op de terugweg ontmoeten we een paartje Spinifex pidgeons, dat ter plekke verliefd wordt, trouwt en en voor kinderen zorgt (zie foto's, moet ik maar eens op Flickr zetten).
We rijden gevieren over de Meerini Looproad naar Hermannsburg. Dat is 200 kilometer over unsealed road. Vergeet al het geschrevene over gehots en gebots, hier begint het pas echt. Teneinde niet al te laat aan te komen, rijden we met onze 4WD bus tegen de honderd over het gravel. Bijkomend voordeel is dat je als het ware over de gaten en ribbbels heen surft. Nadeel is dat je stuurwiel in een soort roer verandert, en je bij rulle stukken zomaar op de verkeerde helft terecht komt. Gelukkig is het niet druk in de outback. Surfen op een weg van duizenden gravel tennisvelden lang, omgeploegd door miljoenen mollen. Het uitzicht over het ruige terrein is prachtig. Dit is de outback! We komen langs Gosse's Bluff, een krater van een goede kilometer doorsnee veroorzaakt door een meteoriet, die hier 130 miljoen jaar geleden neerkwam. Hermannsburg is een Lutherse missie uit de laat negentiende eeuw, dat is uitgegroeid tot een plaatsje met vijfhonderd zielen. De missie is voor Australische begrippen oeroud, en er is een museum met werk van de schilder Albert Namatjiras met mooie aquarellen.
Campsite nr 3 is in Wallace Rockhole, een plaatsje met aboriginele inwoners, te bereiken over 20 km ongeplaveide zijweg. Nick maakt kipschnitzels klaar op de bbq, en emu-spiesjes en camel-spiesjes, hij denkt zeker dat we nog met 15 man zijn. Wat er over is verdwijnt morgen in zijn fridge thuis denk ik. We hoeven morgen de keuken niet aan te vegen, want er is permanente airco en oranjekleurig stuiftapijt.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten