We zijn erg blij met Hotel Mercure. We hoeven nu niet op maandagochtend twee uur in de auto te zitten op weg naar Sydney, daar de weg naar het airport te vinden en toch om half acht bij de incheckbalie te staan. Het scheelt een nachtje sterrendak, maar dat moet dan maar.
Het inchecken op Sydney International verloopt nogal chaotisch, omdat er tegelijkertijd vluchten naar Wellington, Auckland en Christchurch behandeld moeten worden. En er zijn geen handige zelf-incheck balies. Als de Wellington-vlucht uit de tijd loopt worden de Wellingtonners uit de rij gehaald, voor de snelle route. Vervolgens zijn wij Christchurchers aan de beurt. We zijn blij toe, want de rij bevat inmiddels elke vijf meter minimaal één volop peeuwende peuter. Wel is Marca's handbagage te zwaar (vond ze zelf ook al). Er verhuist een dik pak dagboeken naar een andere koffer, zijnde mijn rugzak (ook handbagage). Vervolgens een robbertje vechten met de security, want er worden tubetjes gevonden in de inmiddels lichtere hutkoffer van Marca, en dat is natuurlijk een doodzonde. Als dat geregeld is nog een potje meieren met de emigration officer, die een zevenhonderd pagina's tellende questionair ingevuld wil zien. Dat is natuurlijk overdreven, en meer bedoeld om de stand van mijn humeur aan te geven. Bovendien heb ik mijn regenjas aan, omdat die niet in de koffer past, en ik begin aardig te stomen van het een en ander.
Met alle gedoe vergeten we helemaal dat we ons op historische grond bevinden: Botany Bay. Je weet wel, van die baai verderop. Hier is Cook geland indertijd. Hoe zou ie het gevonden hebben, zo'n groot vliegveld op zijn stekkie?
Onderweg naar Christchurch verliezen we weer twee uur, niet omdat de piloot verdwaalt en via Tasmanië vliegt, maar vanwege de tijdzones. Het verschil is nu naar onze berekening tien uur met jullie geachte lezers in Nederland. En wanneer stopt de zomertijd in Nederland?
Nieuw Zeeland heeft een mooi welkomsgeschenk voor ons klaarliggen, een prachtig uitzicht vanuit het vliegtuigraampje: een landschap met chocolade punten, bestrooid met poedersuiker, en hier en daar een vette toef slagroom. De suiker is niet zoet, want het is sneeuw, de slagroom is luchtig, want het zijn wolken. En de chocolade is machtig, want dit zijn de machtige Southern Alpes. De hoogste top heet ... mount Cook. Ook hier zijn ze dol op deze nijvere ontdekkingsreiziger.
Bij het uitstappen klinkt over de vliegtuig-intercom de overbekende hit ‘We Are the Champions’ van Queen. Dat heeft te maken met de recente rugby-overwinning van het nationale team The All Blacks. Een gebaar van de piloten. Couleur locale. Ik feliciteer mijn buurman van stoel 52D, die thuishoort in Christchurch. Ik versta het antwoord niet helemaal, want het lijkt of ze er hier een sport van maken om zoveel mogelijk klinkers in een –i- te laten veranderen. Maar hij lacht erbij. En ik lach vriendelijk terug.
Na de landing op Christchurch zitten we in recordtijd in een nieuwe Huurherz, een brandweerrood vehikel, dat ons tachtig kilometer verderop naar Akaroa brengt, een aardig dorp aan een zeearm op Bank's Peninsula. We komen terecht in een huisje met uitzicht over het water, en een inhouse chef, die iets gaat doen met bevroren St. Jacobs-schelpen uit China, room, en risottorijst.
Al met al een dagje met hoogte- en dieptepunten. Nu maar even de open haard (op gas) aansteken. De vogels zingen bij zonsondergang, en ze hebben en heel eigen lied. Anders dan in Australie. Een beetje zoals mijn wake-up ringtone, die van een Nieuw-Zeelandse ornithologische CD is gejat.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten