Vandaag een kijkoperatie uitgevoerd op hutkoffer B, om de reden te achterhalen waarom ie inzakt zodra je de rits opentrekt. Welaan: de stevigheid kwam van een stuk plastic, dan nu in duizend puzzelstukjes in de voering zit. En het linkerwiel is vierkant, of liever gezegd driehoekig. Nr. B is rijp voor de kofferhemel, maar hij moet nog even volhouden en de airports van Auckland, Hong Kong en Schiphol afstrepen. De puzzelstukjes worden geextraheerd, alsmede een laagje rood zand uit Australie, en twee illegale knoflooktenen. Had bij aankomst in Christchurch mooi $200 boete kunnen kosten.
We zijn voor ons doen lekker vroeg op pad en we hebben geen haast. We gaan nog een laatste blik op Lake Tekapo werpen. Het water van het meer is vandaag niet azuur. Hoe zou dat komen? We rijden nog een keer Mount John op, om poolshoogte te gaan nemen. De oplossing is verrassend: er geen wind, en het oppervlak van het water is volkomen rimpelloos. De wolken die boven de toppen van de achterliggende bergen hangen, worden weerspiegeld door het water. Die wolken zijn grijs, dus het water is ook grijs.
Dat azuur komt overigens doordat het gletcherwater een fijn slik bevat dat mee is gekomen uit de bergen. Het zonlicht dat op het water valt, wordt hierdoor verstrooid en het blauwe licht wordt het meest weerkaatst. Het water is ook niet doorzichtig, maar een beetje opaque.
Dan gaan we op weg richting Lake Wanaka. Zo heet het meer. Het bijbehorende stadje heet Wanaka, zonder Lake deze keer. En om het ingewikkeld te maken, Wanaka heette tot 1940 Pembroke. Dat is het leuke hier, veel plekken met namen uit Europa, uit heimwee gegeven, en veel oude Maori namen, alles door mekaar.
Onze routekaart staat vol met aanduidingen van plaatsen waar ze gefilmd hebben voor 'The Lord of the Rings'. Nou, dat zal best, het Zuideiland erg fotogeniek. Maar we gaan niet speciaal omrijden om locaties te bekijken. Ten eerste hebben we niet elke scene van de film op het netvlies om te verglijken met de life versie, en ten tweede ben je dan wel een maandje of wat bezig. Mmm..., best een idee eigenlijk.
Dit stuk van het Zuideiland bestaat uit valleien die ten tijde van de ijstijden zijn uitgesleten door enorme gletchers. Die gletchers zijn allang weggekrompen. Ze hebben echter op sommige plaatsen enorme bergen slib vermengd met lossen stenen (morenen) achtergelaten. Bij Clay Cliffs ligt ook zo'n enorme hoop. Aangezien het allemaal los spul is, erodeert het vrij snel, met als resultaat spectaculaire formaties. In Europa hebben we eenmaal iets dergelijks gezien bij Lago Iseo in Noord Italie (pyramiden).
Om bij Clay Cliffs te komen moet je kilometers over ruige gravelwegen rijden, en hekken openmaken, en weer dichtdoen, anders verdwalen de schapen. Bij het laatste hek word je verzocht om een fee van $5 per voertuig te betalen bij het informatiecentrum in Omarama verderop. Wat we na afloop trouw doen, want het was erg de moeite waard:
Vervolgens rijden we over Lindis Pass en door Lindis Valley richting Wanaka. Dat is voor ons in een uurtje gepiept, maar goudzoeker Robert Booth had er in 1861 vier dagen voor nodig. Bij een picknickplek langs de kant van de weg staat een bord met een deel van zijn relaas. Men was op een gegeven moment door kou en ontbering toe aan het openen van een fles whisky. Die bleek water te bevatten. En de rest van de twaalf flessen die ze bij zich hadden ook. Dat was balen! Veel goud bleek er overigens ook niet te vinden te zijn in de streek.
In Wanaka waren we al eerder een paar jaar geleden. Maar nu is het prachtig weer, en het uitzicht op het meer is puik. Langs de hele Southern Alps heb je trouwens gletcher meren, Tekapo, Wanaka, Pukaki, Hawea, Ohau, Wakatipu en ik zal er nog wat vergeten. We gaan ze niet allemaal bezoeken. Hoewel..., best een idee, ooit.
Nieuw Zeeland is erg schoon, en men doet fanatiek aan gescheiden afval inzamelen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten