Met spijt nemen we afscheid van Halls Gap, waar het leven nog weer een tandje langzamer draait dan in het grote Melbourne, en nog wat meer tandjes dan in dat jachtige kikkerlandje aan de verkeerde kant van de aardbol. Het is weer een dagje om te komen van B naar A, ofwel terug naar Melbourne. Daar nemen we morgen het vliegtuig naar Sydney. Met een koffer vol schone was en een hoofd vol goede herrineringen rijden we weer oostwaarts. Het duurt nog een hele tijd voor we echt de laatste der Grampians achter ons gelaten hebben en het landschap weer bestaat uit glooiende weidelanden, bespikkeld met eucalytusbomen, waar de koeien en schapen een goed leven hebben.
Je kan de freeway nemen en dan ben je in no time weer in Melbourne, het is eigenlijk maar 250 kilometer. Maar het is leuker om een detour te maken, en de sfeer op het platteland mee te pakken. We verzeilen in Ballarat, dat eigenlijk best groot is en ook grandeur heeft. Ballarat was in de jaren vijftig van de negentiende eeuw het centrum van de goudkoorst, en de verkregen rijkdom moest natuurlijk getoond worden met imposante architectuur. Zie het standbeeld van Koningin Victoria. En de
goudbeurs ,en het station. Buiten het centrum schijnt ook een nagebouwd goudstadje te zijn, met alle poppenkast erom heen, maar daar hebben we niet zoveel zin in.
Daylesford is nog wat kleiner dan Ballarat, en erg charmant. Dichter bij een typisch Engels plaatsje kom je niet in Australie denk ik. In de hoofdstraat zijn veel leuke kleine winkeltje, en we mengen ons onder het zaterdagse winkelpubliek. He is hier voorjaar en de hele mikmak staat in bloei. En bij het voorjaar hoort ook een mals lentebuitje zo af en toe.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten