Vandaag maken we een tocht naar de top van Mount William. Dat is het hoogste punt van de Grampians en vanaf dat punt heb je een echt groots uitzicht over het hele gebied, en het vlakke land eromheen. De weg naar het parkeerterreintje brengt ons een heel eind omhoog. Maar dan mogen we nog eens een uur stevig steil omhoog stappen. Maar kijk zelf of het de moeite waard is:
Ene Major Mitchell was de eerste Europeaan die hier in 1836 de top bereikte. William was vast de naam van de toemalige Engelse koning (William IV). Erg origineel hoor. Vlak daarna kwam Queen Victoria op de troon, naar wie de staat Victoria genoemd is. Hoeveel mensen zouden sinds Mitchell omhoog gegaan zijn? Vandaag in ieder geval niet veel, we komen onderweg nog geen tien man tegen. Lekker rustig. En dan gaan ze hierboven ook geen ijstenten openen.
Bij Silverband Falls is iets te zien van de schade die het natuurgeweld heeft aangericht afgelopen januari. Het beekje en de waterval zijn wederom bescheiden, maar de bedding van het beekje ziet eruit of er duizend dolle rinocerossen doorheen getrampeld zijn. Maar is er meer te zien en te beleven: we spotten een Gang Gang Cockatoo, die lekker bezig is een soort nootachtige vruchten uit de boom te peuzelen. Verder zingen er allerlei kleine felgekleurde vogeltjes en babbelen er papegaaien hoog in de bomen. Het gebakkelei van de kakatoes hoor je overal bovenuit. Je ziet ze soms wel met vijftig tegelijk rondvliegen.
Tegen de avond rijden we nog even langs een meertje in de buurt van Halls Gap. Daar grazen de kangeroes bij tientallen, en ze steken floep, de weg over. Die beroemde gele borden staan er dus niet voor niets!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten