13 oct The Grampians – Mount Zero Walk & Stumptailed Lizards

Beste vrienden en volgers, skywalkers, ooievaarsnesters, evies, vanloonders, tomaten, koninkjes, roosendaaltjes, kievieten, kennemers, aalsmeerders, marezaters, meezenstraters, vogelwijkers, verhuizers, kromhouters, hollanders en wie dan nog meer,
Afgelopen januari zijn de Grampians getroffen door noodweer en overstromingen, waarbij heel wat infrastructuur, en natuurlijk natuur is verwoest. Ook nu nog zijn er veel wegen afgesloten, omdat er stukken wegdek missen. Dat betekent voor de toeristen veel omrijden over onverharde wegen. Mij een biet. Na de ontberingen in de outback kunnen we alles aan. Bovendien ben ik er na achthonderd kilometer achter gekomen, dat de Toyota die we van Hertz hebben meegekregen een heuse 4WD is. En een aardige ranger heeft ons een kaartje van het gebied gegeven met erop aangetekend de versperringen en de alternatieve routes.
We rijden naar Beehive Falls Car Park, van waaruit je een mooie wandeling naar de gelijknamige waterval kan maken. Het pad voert langs een sprookjesachtig eucalyptusbos, met op de achtergrond het geluid van een beekje, dat nauwelijks hoorbaar voortmurmelt. Thuis zullen we het weer moeten doen met het overbevolkte Meijendel in Wassenaar.

Het beekje was bescheiden, en de waterval is dus niet erg indrukwekkend. Je kan er wel zalig even uitpuffen in de schaduw. Het is weer aardig warm, en het laatste stukje klauterwerk hakte er stevig in. Op de terugweg komen we mensen tegen die vragen hoever het nog is en of de waterval de moeite van de wandeling waard is. Wij denken: 'Natuurlijk niet, maar de wandeling zelf is de attractie'. Hardop: 'Er is niet erg veel water, maar het is wel erg mooi. En nee, er is daar geen ijs te koop'.
Mount Zero ligt in het noordelijkste puntje van de Grampians. Vanaf de top heb je mooi uitzicht op de nabijgelegen massieven. Vanaf ietsje lager heb je ook een mooi uitzicht. En minder blaren.

Hier in de buurt komt een raar soort hagedis voor, met een driehoekige kop, en bijna zonder staart: de stumptailed lizard. Hij ziet er ongeveer uit als een gezinsformaat gehaktbrood met schubben en pootjes. De overeenkomst is dat ze alletwee geen staart hebben, het verschil is dat de stumptailed lizard kan bijten, en vervolgens niet meer loslaat. Dit vanwege de stand van zijn pinnige gebit. Een nuttig gegeven als je zo'n beest midden op de weg ziet genieten van het zonnetje en je wilt 'm aan de kant helpen (denk aan 'the lizard whisperer'). Het is overigens moeilijk 'm van kop tot staart op de foto te krijgen. Enerszijds omdat ze geen staart hebben, anderszijds omdat ze best snel zijn als ze dat willen.

In de buurt is ook een olijfgaard, Mount Zero Olives. Australische olijfolie is ook te koop bij een bepaalde Nederlandse grootgrutter (aha!), hoewel niet direct van deze gaard, maar waarschijnlijk uit West Australia. Wie wil, kan proberen.

Thuis in Halls Gap worden we weer opgewacht door de huiskangeroes op het gazon. Vandaag zijn er ook rode pagegaaien bij, en laughing Kookaburra's. Die zien eruit als een uit de krachten gegroeide ijsvogel , en maken het geluid van een malende gek, die een schuine mop heeft gehoord (en gesnopen).