We ontbijten met een restje sublieme kaas, checken uit bij Akaora Cottages en rijden langs Barrys Bay het peninsula weer af richting Canterbury Planes. Die zijn vooral plat, en alleen interessant als je van schapen houdt en kilometerslange ligusterheggen die zijn geplant als windvang voor de weiden. Het enige fotografabele is een rijtje vintage cars bij een garage in Hind, en zelfs dat vindt niet iedereen interessant. Bij helder weer kan je vanaf de Planes de Southern Alpes zien liggen, maar vandaag niet.
Het plaatsje Geraldine overrompelt ons met een machtige ervaring. Men heeft hier een openbare WC, die je opent met een druk op een knop, waarna de gehele pui uitnodigend maar geruisloos openschuift. Je treedt een ruim vertrek binnen onder het genot van een kalmerend pianomuziekje. Meester Kleidermann, wij zouden het zeer op prijs stellen als U ons de eer aan wilt doen, om voor de openbare toiletten van Geraldine een smaakvol pianostuk te componeren. Nou, hij heeft het voor elkaar gekregen. Waarlijk een klaterend meesterstuk. De ervaring wordt gecompleteerd door het Pontius Pilatus ritueel van het handenwassen: aan de zijkant bevindt zich een brede gleuf; als je je handen in het midden houdt, stroomt er water over je vingers en gaat tegelijk de stortbak af. Beweeg je handen naar links en er komt zeep. Beweeg ze tenslotte naar rechts, en je vingers worden prachtig drooggeblazen. Fantastisch. Komt allen naar Geraldine.
Aldus gelouterd passeren we Burkess Pass en bereiken we de hoogvlakte waarop Lake Tekapo gelegen is. En hier komen de machtige chocoladetaarten met poedersuiker vol in zicht. Aan het meer, in een plaatsje dat gewoon ook Lake Tekapo heet, ligt de Church of the Good Shephard. Het kerkje heeft achter het altaar een groot raam met uitzicht op het meer en de bergen erachter. Mooier dan het mooiste altaarstuk. Ons logeeradres blijkt een heel huis te zijn, even achter het kerkje. Er is een salon met een oude piano en een open haard, een blibliotheek, drie slaapkamers en een badkamer met ligbad (op pootjes). En een toilet met een rustieke houten stortbak. Maar zonder muziek. Verder een tuin met tulpen en uitzicht op de Good Shephard. En een ontzettend lieve gastheer, die meteen aan komt zetten met allerlei verwarmingsradiatoren, als wij alleen maar komen informeren hoe de open haard aan moet.
Het huis is in de jaren dertig gebouwd door een Schotse immigrant, die hier vanaf 1900 meer dan vijfendertig jaar politieman is geweest. Iedereen hier kende Mac the Cop. De historie van het huis is te lezen in een bescheiden foliant die op de dinertafel ligt. De buitenwanden van het cottage zijn van dat typische Nieuw-Zeelandse golfplaat (een beetje als de huid van de ouwe Citroen-busjes uit de jaren vijtig), maar het glimt als nieuw. De gastheer vertelt het geheim: toen hij het huis kocht en grondig renoveerde, heeft hij de oude golfplaten eenvoudig omgekeerd. De verweerde kant zit nu aan de binnenkant.
De pot schaft vanavond penne met creme fraiche en gerookte wilde zalm, bereid door onze meereizende chef, die zwijmelt bij het aanschouwen van de keuken. Er is de keuze uit servies met roze roosjes, of romantische blauwe wilde bloemen met een gouden randje. We doen allebei.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten