10 oct – Port Fairy & Tower Hill Reserve

Beste vrienden en volgers,

Vandaag gaan we eerst we even bij de Wharf van Port Fairy kijken, de oude haven. Het is nu vooral jachthaven zo te zien, maar er liggen ook nog een of twee vissersboten. De vacgst van de dag is allang aan wal om tien uur, en men is schoon schip aan het maken en de schepen worden gebunkerd.

De haven is eigenlijk het laatste stukje van de Moyne River, die bij Griffith Island de oceaan in stroomt. Tot 1850 was de haven vrij druk, de zeegaande zeilschepen ankerden op de rede en werden door middel van lichters geladen (wol, tarwe en goud). Griffith Island was vroeger vertrekpunt van de walvisvaarders, maar daar is niets meer van te zien. Het is nu een reservaat voor een kolonie short tailed shearwater birds (mutton birds). Ze fourageren overdag op zee en komen tegen de schemering naar het eiland. Pittoresk allemaal hoor, maar wij Europeanen zijn nogal verwend met al onze eigen historische havens. Dan zien we bij de monding van de rivier een donkerkleurig zeilschip van ongeveer twintig meter lang afgemeerd liggen. ‘Kijk, Columbus is hier ook op vakantie’, zeg ik voor de grap, want het scheepje lijkt wel op de Niña, een portugees carveel met latijns tuig, dat indertijd meevoer met de Santa Maria. Dichterbij gekomen blijken we inderdaad goed te zitten. het is de ‘Notorious’, een replica van een vijftiende eeuwse porugees ontdekkingsschip. Verhaal gaat dat zo’n schip hier eens terecht gekomen zou zijn. Mijn dag kan niet meer stuk met deze vette vangst. 

  

Tower Hill Reserve is een natuurgebied in de buurt van Port Fairy dat bestaat uit een oude krater van zo’n drie kilometer doorsnee, gevuld met water. In het centrum een nieuwere lagere kraterrand van een paar honderd meter doorsnee, met daar weer in het midden een klein kratermeertje. De heuvels zijn bebost en zien er idyllisch uit. Het is een vogelparadijs met zowel bosvogels als watervogels. Tussen de buien door wandelen we heerlijk het hele gebied door. Je kan Tower Hill beklimmen, met prachtig uitzicht over het hele Reserve, en over de binnenring lopen. Waar je ook wandelt, je hebt bijna altijd uitzicht op een stukje meer. Er zitten hier Echidna’s, behalve de vogelbekdieren het enige zoogdier ter wereld dat eieren legt. Hij ziet er uit als een egel met een lange spitse snuit. Hij woelt de grond om op zoek naar insecten en mieren. Dat gewoel is het enige wat we zullen zien, want ze zijn net zo schuw als ze zeldzaam zijn. Maar er is meer te zien: weer koala’s, zwarte wallaby’s, en een emu met twee jongen , die ons op het smalle pad tegemoet marcheren. We maken voorzichtig achterwaarts ruimte, tot ze ergens in het struweel verdwijnen.

‘s Avonds staan we bij invallende duisternis bij Griffith Island klaar om de thuiskomst van de mutton birds mee te maken. Er staat nu een volwassen storm en we waaien volledig uit ons hemd. De vogels laten op zich wachten en wij houden het op een gegeven moment voor gezien. In ‘de Star’ brandt de kachel en er is Victoria Bitter van de tap. Bitter in de mond maakt het hart gezond.