Een zondags ontbijtje met scrambled eggs & bacon voor ons, vooraf gegaan door cereals met vers fruit. Opgediend in de chique ontbijtkamer van Villa Donati, op servies met een gouden randje. Er is ook leesvoer in de vorm van de zondagskranten, die op de zitting van een antieke blauwe Vespa klaarliggen. Buiten rammelt af en toe een tram voorbij. Goed adres. En als de gastvrouw volgend jaar naar Italie gaat, heeft ze alvast wat tips: Vicenza, Mantova en Ferrara.
We hebben geen haast, want we hebben de huurhertz nog, dus zoeven we nog even naar St. Kilda voordat we afreizen naar het vliegveld. Wat Scheveningen is voor ‘s Gravenhage, dat is St. Kilda voor Melbourne. Het is alleen niet zo verpest, als ik zo vrij mag zijn. Ons wacht een stormachtige ontvangst. De vele palmen hebben het zwaar in de harde wind. Er is een zondagsmarkt met allerlei kunstnijverheid, en wie in Melbourne op zondagmorgen jogt of fietst, en gezien wil worden, is op de Esplanade te vinden. Er is in goede Engelse traditie een lunapark te vinden, een groot theater, en een pier. En ja, je kan er met de tram komen, net als in Scheveningen.
Vlucht 714 naar Sydney is vertraagd. Dat maakt twee van de drie keer voor Qantas. Foei. Wel met de nodige apologies. Het toestel kwam uit Perth en werd opgehouden door een ander vliegtuig, dat een aanvaring had met een vogel. Bird strike. Gelukkig geen echte strike, want het rommelt anders wel bij Qantas de laatste tijd. Het vluchtnummer is eigenlijk 434, maar ik kan de verleiding niet weerstaan om jullie lezers even te plagen en de klassieke stripkennis te testen. Net zoals ik in de Grampians de verleiding niet kon weerstaan, om een blikje Spam aan te schaffen, en daarmee mijn ochtendboterham te beleggen. Het is best lekker.
De airportshuttle gaat niet helemaal vlekkeloos, maar misschien zijn we wel verwend. Ze beloven dat ze je bij je hotel afzetten voor $15 pp. Dan lukt uiteindelijk feilloos, maar snel is het allemaal niet. Er komen bij de shuttlestand in de loop van drie kwartier zeker zeven smaken busjes langs. We bezitten onze ziel in lijdzaamheid en wapperen elke keer flink met de tickets. De laatste die we proberen wil ons wel meenemen naar het Kirketon. De chauffeur schrijft de hotelnaam op een lijstje bij de andere. Er stapt ook een meneer in die een beetje voor zijn beurt gaat. Want er moet nog een echtgenote van iemand anders mee en de bus is nu vol.
Driver: 'Which hotel you want?'
Meneer: 'Hotel Soandso'.
'You're a statistical error, sir'.
'???'.
'You're not on the list'.
'But how do I get on the list?'
'By taking the next shuttle'.
En de meneer stapt weer uit. Heimelijk gegrinnik in het Nederlands, Duits, Indiaas, Deens en Engels.
In het Kirketon worden we enorm vriendelijk ontvangen door Mick achter de receptiebalie. We voelen ons meteen thuis, en besluiten op z'n New Yorks te opereren: doe of je thuis bent, en die local is alleen iets eerder aangekomen in Sydney. Na een kop thee c.q. koffie fladderen we de straat op. Meteen valt ons oog op de Sydney-leus van het moment: 'Sydney, city of villages'. Dat klinkt inderdaad aardig New Yorks. Korte tijd later weten we waar je het best Thais kan eten, dat St Mary Cathedral het mooist is bij zonsondergang, en waar de gratis culturele voorstellingen zijn. Voorts dat New Zealand voor staat tegen de Aussies met rugby, en dat je buiten op de stoep moet staan als je de match wil volgen in de pub. En niet te vergeten, waar de Hertz vestiging in town is. We hebben nog een ‘vehicle’ nodig voor ons tripje in de Blue Mountains als we klaar zijn met Sydney.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten