Beste volgers en vrienden,
Het is de bedoeling om de zon te zien opgaan bij Kata-Tjuta. Marca heeft zich wat geblesseerd bij het 's nachts instappen in de tent (die dingen hebben drempels), dus we gaan maar niet mee om half zes 's morgens. Als de rest terugkomt in het kamp, blijkt dat we niet veel gemist hebben. Hartstikke bewolkt, vrij koud (20 graden) en winderig. In het kamp regent het zelfs even. Normaal is het hier zeker 10 graden warmer deze tijd van het jaar.
Na de lunch (restjes van de lunch en bbq gisteren), breken we het kamp op , dat wil zeggen alle vaat afwassen, in kisten doen en in de bus zetten, de boel aanvegen, alle tenten netjes, en niets vergeten. Gelukkig is het licht. Morgen moet het in het donker.
We rijden een flink eind in de richting van King's Canyon. We scoren weer zeker twee afslagen en verder rechte weg. We nemen nog een kijkje bij Connor View Point (toch een leukere naam dan fotostop), vlakbij Mount Connor (die worm uit Dune). Het is hier waar ontdekkingsreiziger Giles op een van zijn tochten noodgedwongen moest omkeren, omdat hij niet om de uitgebreide zoutmeren heen kon komen. Het was altijd rekenen of je uitkwam met de proviand, want het fenomeen reddingshelikopter bestond nog niet. We lazen in de krant dat er een man na 12 dagen zoeken levend en wel was gevonden. Hij had zich te voet naar een bestemming 100 kilometer verder begeven, en was een beetje verdwaald. Maar had zich prima gered met bush food. Onderweg nemen we nog een rustig dirt road weggetje om brandhout te sprokkelen dat we boven op de bus binden. Dat hebben we vanavond nodig, zegt Nick.
We komen aan bij het volgende kampement, dat min of meer hetzelfde is ingericht als het vorige.
We choppen de nodige groenten in beetklare stukken en vullen hiermee een gietijzeren pot, die maar iets kleiner is dan het modelletje die ze in Afrika plachten te gebruiken voor missionarissen. Twee andere vullen we met kippebouten en gieten er een mengsel van een fles soya, een fles honing en een halve fles sweet chili bij, en flink wat gedroogde knoflook.
Inmiddels heeft gids Nick een vuur gestookt van ons brandhout. Als de felste vlammen weg zijn, maakt t hij er een bed van gloeiend houtskool van en zet de pannen erop. De pannen hebben deksels met nog een randje erbovenop, en op de deksels gaat ook weergloeiende houtskool. In zo'n zelfde pot maakt ie een hamper als toetje, een soort broeder met rozijnen. Onder het deeg gaat een laag bloem, tegen het aanbakken. Af en toe moet er nieuwe houtskool op de pannen. Het eten is een feest: het hoeft niet weinig te zijn, als het maar lekker is. Ter verhoging van de feestvreugde krijgen Enrico en Chiara namens Connections een fles goeie Australische champagne cadeau. Heel charmant trekt Enrico 'm meteen open en schenkt gul. Bij het dessert is de grote verbroedering reeds bereikt. Dan is het gezamenlijk afwassen en pannen schrobben, want we moeten de volgende morgen weer om zes uur op weg zijn. 'Wake up at 8:30 hrs? vraagt Harry aan Nick. 'Yes, as long it is the same eight thirty as yesterday'.
Ik had hier wat foto's voor jullie, maar die zijn een beetje verdwaald op mijn laptopje. Als ik ze vind, zet ik ze erbij.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten