zondag 27 november 2011

26 nov – Zwemmen met dolfijnen & Zeilen in de Bay of Islands

Beste vrienden en volgers,

Vandaag schepen we in op een kleiner bootje van Dolphine Discoveries. Deze heeft flippers en snorkels aan boord, en je mag tussen de dolfijnen zwemmen. Er is een skipper aan boord, een dive-master en een fotografe, die om de twee zinnen aanstekelijk giechelt. Er zijn vier passagiers, wij twee, en twee dametjes uit Israel.



We komen in kontact met een school (of 'pod') van een vrij kleine soort dolfijnen. Maar die vinden ons zwemmende mensen erg eng. Zodra je te water gaat, zijn ze weg. En bovendien is er een jonkie bij. Niet zwemmen dus. Maar ze dartelen vrolijk vlak voor de boot langs. Een prachtig gezicht.
Even later komen de bottle-nosed dolfijnen in zicht. Hier mogen we wel zwemmen, want deze zijn groter dan ons zwemmers en niet snel geintimideerd. Echter hier staan bultige golven. In het water denk je alleen maar aan ademhalen door je snorkel, en een beetje in de goeie richting zwemmen, die je wordt toegebruld vanaf de boot. Maar, zwemmen met dolfijnen is het , ik zie zelfs een hoekje van een vin voorbijkomen, terwijl ik amechtig naar lucht hap. Al snel wordt het water me toch te koud, en word ik weer aan boord gehezen door Felix de divemaster. Marca blijft wijselijk aan boord in de ijselijke wind. De giechelende fotografe heeft foto's genomen, die we meekrijgen op een CD-tje. Al met al een erg leuke ochtend.







Maar de dag is pas halverwege. Paul, de schipper van de Lion of New Zealand, haalt ons in een klein rubberbootje op voor een zeiltocht over de Bay of Islands. Zijn boot is een zeiljacht van een meter of twintig met een onwaarschijnlijk hoge mast. Aan boord krijgen we van stuurman Rob een fijne lunch aangeboden, die we in de kuip opsmikkelen samen met twee Amerikanen uit California, een paar Spanjaarden uit Menorca, twee Chinezen en de twee Israelische meiskes. En twee Kiwi Crew. Bezijden de waarheid nu, want wij zijn de crew en wij moeten de winches bedienen. De zogenaamde 'coffee grinder' is een soort tredmolen die je met je armen aandrijft. Er passen vijf toeristen in die op commando als een razende moeten draaien. Op deze manier worden de zeilen gehezen, en de schoten aangehaald. Daar sta je dan als matroos, zwoegend met tegenover je een beresterke Chinees, die alleen Chinees spreekt. We grijnzen elkaar toe. We verstaan elkaar niet, maar we begrijpen mekaar wel. Als dat geen teambuilding is ...
En daar gaan we, met Paul aan een van de twee stuurwielen. Hij staat aan het loef stuurwiel, en het lij stuurwiel draait loos mee. Als je overstag gaat, wordt het lij stuurwiel het loef stuurwiel. Ik schat de wind op een slordige zes Beaufort, met uitschietertjes, dus het is opschieten met die boot. We maken een knoop of tien, met een 'tilt' van 52 graden op het dashboard. Dat betekent de lijboorden onder water. Iedereen die wil mag even sturen. De meneer uit San Diego doet een stukje, de Chinees die Engels kent wil ook wel even, en ik ook. Paul heeft meteen door dat ik een helmstok gewend ben, want die sturen intuitief verkeerd om. Een stuurwiel op een boot gaat net als een auto, en een helmstok precies andersom. Links is rechts en rechts is links. Maar blijkbaar kan het er op een gegeven moment mee door, want elke keer als we overstag gaan, zijn Paul en Rob druk met de schoten, en moet een matroos het roer doen. Matroos Damian dus. De middag vliegt om, en het is onvergetelijk. Maar de blaren staan op mijn vingers als we de steiger in Russell bestijgen, want 'this is a physical boat, guys', zoals Paul lachend zegt. Hij zeilt ook naar Australie, en verder. Een ferme hand voor de skipper, en een ferme hand terug. See ya! Thanks, we had a great day, Paul! No worries!



Lopend langs de zonnige en gezellig drukke terrasjes aan de waterkant van Russell worden we gewenkt door Eric en Jackie, onze lotgenoten van Kapiti Island, blijkbaar ook hier aangeland. Even een biertje komen drinken. En verhalen vertellen. We zijn het erover eens dat het mooiste is als je de inside stories hoort van de locals. Zoals die van John van Kapiti Island, en Joe bij Rotorua. En dan hoeft je flippertocht niet eens echt te lukken.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten