Het heeft de hele nacht geregend, geregend, en geregend. En vanmorgen regende het nog steeds. Wel knus hoor, zoals de regen tikt tegen het dak in Nieuw Zeeland, tikt het nergens. Tegen negen uur klaart het enorm op. Het is vandaag de dag om walvissen te kijken op zee, dus we melden ons om half tien bij het Whale Watch Station in Kaikoura. Helaas zijn alle afvaarten 's morgens gecancelled wegens sterke Zuiderwind. Die komt rechtstreeks van de Zuidpool, en dat geeft enorme golven hier. En dan wordt de hele boot met passagiers zeeziek, niet leuk voor hen en niet voor de schoonmakers. Wai Worri, we kunnen de tocht naar half vier verzetten.
In de tussentijd wandelen we nog wat bij het Peninsula. Dezelfde zeehond van gisteren ligt nog steeds zowat op het parkeerterrein, alleen ligt ie nu met de snuit de andere kant op. Zo te zien droomt ie fijn. Slaap wel!
We bezoeken het plaatselijke Information Center, en hebben een interessant gesprek met een van de medewerksters. Halverwege de derde zin glipt de voertaal naar Nederlands. Zij was fiscaal jurist in Rotterdam, en echtgenoot was accountant. En nu dus medewerker bij het Information Center, respectievelijk Yoga leraar. De inkomsten zijn niet wat ze waren, maar ze zijn wel happy. Het is hard werken voor de dollars, zoals iedereen hier, boer of visser, maar de rat race in Nederland is verleden tijd. Er staan echter alweer mensen in de rij, met vragen die beantwoord moeten worden en tours te boeken, dus dit speciale moment is snel voorbij. All the best for you! Wie van ons zou wel ook willen emigreren, maar het komt er niet van...
Tegen half vier gaan we weer poolshoogte nemen bij Whale Watch Station, en vernemen dat verder alle afvaarten vandaag niet doorgaan. De lieve dame achter de counter kan ons op de volgende dag zetten of refunden (ofwel geld terug). We kiezen voor morgenochtend half tien.
Naast het Whale Station staat op een perronnetje een stoomtrein op stoom te komen voor een speciale rit richting Nelson. De locomotief is in 1939 is gebouwd in Glasgow (England) en heet 'Joanne' . Zo heet ook een heel goede vriendin van ons. Ik voel me een ware Michael Palin, als de crew gebaart dat ik rustig even op de locomotief mag om een kijkje te nemen.
Men meldt dat twee van de drie Zwitsers die ze uitgenodigd hadden van de week ook machinisten waren. Wat een toeval! En het vuur gaat niet meer op kolen, maar op diesel uit de tender. Als de stoomfluit blaast, spring ik weer op het perron. Thanks guys! Onder dekking van vettige stoomwolken tjoekt de trein er vandoor. Een toppertje!
Nu het weer opgeklaard is gaan we nog wat mosselen, vis en een porterhouse steak op de bbq gooien. Maar eerst nog een wandeling over het strand bij Ocean Ridge Road, te bereiken door een strook bloeiende gele lupines. En wie we daar tegenkomen? Ivo Niehe, Jan Peter Balkenende? Nee, nee, helemaal niemand. Het strand is exclusief voor ons.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten