Het afscheid van Wellington komt weer erg ongelegen, want ontijdig. Maar als je wat van de wereld wil zien moet je toch vaak keer afscheid nemen. Vandaag gaat de reis naar Kapiti Island, waar we een nachtje overblijven. Kapiti Island is een vogelreservaat, al sinds 1907. Het voornaamste probleem op het vasteland (voor zover je in Nieuw Zeeland kan spreken van vasteland) zijn de ratten, muizen en oppossums die het voedsel van de vogels opeten of de eieren, of de vogels zelf. Kapiti Island is vrij klein, tien kilometer lang, ligt een paar kilometer uit de kust en men heeft daar alle ongedierte uit kunnen roeien. En het gaat goed met de vogels. Er leven vele soorten, waaronder enkele die elders uitgestorven zijn. Als op het vasteland de omstandigheden goed zijn, worden ze daar vanuit Kapiti Island hergeintroduceerd.
Onderweg hebben we nog even tijd voor het Porirua Mseum and Art Gallery.
Waar we moeten zijn is een soort cultureel centrum temidden van een eindeloze zee van winkelgalerijen, beddenwinkels en tankstations. Maar het is zeer de moeite waard. Er is een overzichtstentoonstelling van Grahame Sydney, een Nieuw Zeelandse landschapsschilder in het realistische genre. Zijn oude werk heeft wel iets weg van - oneerbiedig gezegd - artistiekerige natuurfoto's, maar gaandeweg vertoont zijn werk minder details en meer landschap. Prachtig. En erg duur om aan te schaffren. Verder een tentoonstelling over de Duitse aanwezigheid op Samoa, en werk van ene meneer TIlly, met een hele serie houtdrukken over dierenfabels. Als je goed kijkt heeft de slimmerd de patronen op aparte blokken gesneden en slim gerecycled voor de verschillende kunstwerken.
Op Paraparaumu beach staat John klaar naast de Boating Club om ons naar het eiland te brengen. We stappen met nog twee Nederlanders en de schipper en John in een catamaran van 12 meter lang, die nog op de trailer staat. Die wordt met een tractor de zee ingereden.
Tijdens de wandeling over het eiland zien wein twee uur wel 12 soorten vogels en horen er veel meer. En dan is het nog een slechte winderige dag.
Als we met z'n allen aan een borreltje zitten, kmt er opeens komt er een kaka, een bospapagaai, op de halve deur zitten. Hij begint enthousiast aan de deurpost te knagen. Hij stopt daar pas mee als John 'm een bananenchipje geeft. Dat neemt ie elegant aan waarbij ie even op John's schouder gaat zitten. Als het chipje op is, gaat ie verder aan de deurpost.
Het diner is erg gezellig. De kok heeft blue cod gemaakt en butterfish. Kath, zijn vrouw is er toevallig ook, en de hele staff van de lodge eet mee. We zitten met z'n allen te smikkelen en sterke verhalen te vertellen.
Het Kiwi spotten 's avonds verloopt niet helemaal succesvol, in die zin dat we geen kiwi's spotten. Maar spannend is het wel. We lopen in het pikkedonker achter de gids aan die een witte lantaarn heeft, en rondjes loopt in de omgeving. Als ie geritsel hoort, gaat de witte lamp uit en een klein rood lampje aan. Het is een blauwe penguin, die gebiologeerd door het rode licht langs onze hele expeditie waggelt en halverwege op z'n buik struikelt. We merken op een gegeven moment dat er erg veel dezelfde bankjes met een blauw visnet erover op het eiland staan. Als het tegen twaalf uur gaat plensen, geven we het op en gaan slapen. Wij hebben een jeugdhotelachtig schuurtje met twee stapelbedden, een twijfelaar en een zaklantaarn voor als je 's nachts even naar het toiletgebouw moet.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten