Even een rustig dagje tussendoor. Nou ja, rustig in de zin dat we niets speciaals doen. We rijden van Motueka terug naar Picton voor de Wellington Ferry (die in Wellington de Picton Ferry heet). Een flinke rit van drie uur, maar niet druk op zondagochtend. Veel van de tegenliggers zijn oldtimers die richting Nelson naar de een of andere happening rijden. Veel moois te zien dus. Bij een gevalletje pech, een Renault van honderd jaar oud, komt de verleiding op om even te stoppen en de helpende hand te bieden. Maar we mogen de boot naar Wellington niet missen. Bovendien is er al een jeugdige jaren dertig Ford naast de oude baas gestopt. In Picton aangekomen nemen we afscheid van ons rode huurmonster, want hij mag niet mee op de boot van meneer Hertz.
We helpen onze kreupele hutkoffer B het terminalgebouw van de Inter Islander binnen. Kreunend en steunend strekt hij zich uit op de lopende band bij de bagage check-in. Nog even volhouden, koffertje. De overtocht naar het Noordeiland verloopt zonder wederwaardigheden. Geen schipbreuk, maar ook geen dolfijnen of walvissen. Het is mooi weer, en het eerste stuk, door Queen Charlotte Sound is wereldberoemd, ff anders dan de Tesselse boot, hoewel we die ook niet uitvlakken. Heel even gaan we een beetje stampen als we over Cook Strait varen, maar het mag geen naam hebben. We zijn er nog niet over uit, of James Cook deze zeestraat naar zichzelf heeft genoemd, of dat iemand anders dat gedaan heeft. In ieder geval, het plechtige deinen van de ferry geeft ons een historisch gevoel.
Todd, onze vriendelijke Hertz-meneer in Wellington informeert of de overtocht prettig was, en geeft het weerbericht voor Wellington: zon! En of we nog kaarten nodig hebben. De wagen die we meekrijgen heeft keurig het stuur aan de verkeerde kant. Maar o gruwel, de stengels voor richtingaanwijzen en ruitenwissen zitten nu weer Europees. En daar gaan we weer, slalommend, ruitenwissend en vice versa, door het verder zonnige Wellington. The cosiest capital in the world. Op Den Haag na dan. Wellington bruist, maar de haag gist.
Het logeeradres van vandaag is the Artist's Lodge , een tuinhuis bij Jolanda in de achtertuin. Het ligt in Seatoun, een voorstad van Wellington.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten