Het regent pijpestelen, dus het lopen op de gletcher gaat niet door, althans niet met ons erbij. In plaats daarvan gaan we naar Okarito Lagoon aan de kust, waar we tussen de buien door, nog wat kunnen wandelen. Er valt bij de gletchers zelfs nog verse sneeuw. Bij toeval stuiten we op een compleet Paradise duck gezin, dat zich gewillig laat fotograferen. Als ze in de rui zijn, kunnen ze een paar dagen niet vliegen, en worden ze Paralyzed duck genoemd.
Gedurende de ijstijd waren de gletchers hier veel langer en reikten tot aan de kust en nog verder. Vandaar dat je hier reusachtige hompen rots in de branding en in zee zien kan zien liggen. Die zijn indertijd meegevoerd door de gletchers. Wij hebben ze ook in Nederland, en je kan er hunnebedden van bouwen.
Een bezoek aan het Franz Josef Information Center is op een regenachtige vrijdagmiddag best een aardig tijdverdrijf. Er klinkt een prettig jazz muziekje en er is een display over de geologie van het Zuideiland. Nu begrijpen we waarom er in Christchurch zo'n grote aardbeving was. En begrijpen we niet waarom die er niet veel eerder was. Overlangs het Zuideiland loopt 'the Great Divide'. Het westen ligt op de Australazian landschol, en het oosten op een Pacific landschol. De eerste schol werkt zich onder de tweede, en schuift tegelijkertijd naar het noordoosten. De tweede schol wordt als het ware omhoog gewipt door de eerste. Dat zijn de Southern Alpes.
Al dat geschuif en gewip geeft aanleiding tot duizenden kleine aardbevinkjes per jaar, en soms dus een grote. Christchurch ligt op de tweede schol, en niet heel ver van the Great Divide. Doubtful Sound ligt er pal op, en daar kun je eigenaardig gekrulde steenlagen aanschouwen, die in de loop van de tijd alle kanten op zijn gedrukt.
Ook zie je daar de verse sporen van steenlawines, die onstonden als gevolg van de Christchurch-aardbeving. We lazen in de krant, dat de kathedraal daar helaas echt op instorten staat. Er is een getouwtrek gaande tussen mensen die het gebouw willen sparen en degenen die 'm vanwege de veiligheid neer willen halen.
Het regent nog steeds, dus we blijven lekker binnen en gaan verder met de display over kiwi's. De meeste mensen hier zullen nooit een kiwi zien, ook de Nieuw Zeelanders zelf niet. Ze zijn namelijk zeldzaam, schuw en nachtdieren. (Het engelse woord is nocturnal, en daarmee is de laatste zin meteen geen tante Betje meer). Er zijn vijf soorten kiwi's, waaronder de super zeldzame Nori Kiwi. Die hebben hun habitat hier vlakbij, in Okarito. We hebben er gewandeld, maar geen Nori gezien natuurlijk. Bij ons vorige bezoek aan NZ wel, hoewel niet in het wild, maar in een vogeltuin. Dat doen ze hier handig: een ruim overdekt onderkomen voor de kiwi's, waarin ze de dag en de nacht omgedraaid hebben. Onder zwak rood licht kan je ze rond zien scharrelen. Op een plek waar kiwi's wonen mag je absoluut geen honden meenemen. Die worden helemaal wild van de geur van kiwi's, gaan er achteraan en mollen ze. De naam kiwi komt van de Maori's, en is een nabootsing van hun nachtelijke roep: kiweee, kiweee (keer tien).
De Holly Homestead is zoals gezegd een prettig onderkomen. Er is een knusse zitkamer met een haardvuur en Wifi, een enorme keuken annex ontbijtkamer; de kamers (vier of vijf) zijn vorstelijk ruim, en voorzien van hardhouten lambrisering en badkamer met bad op pootjes. En Bernie en Gerard zorgen goed voor ons. Er zijn ook gasten uit Warmenhuizen, wat extra bijdraagt tot het huiselijke gevoel. Verder is er een Kees, maar die woont al jaren in Singapore en is samen met Soeri uit India. Ze hebben elkaar ontmoet in een vliegtuig. Een opgeruimd en goedlachs stel. We treffen ze toevallig in het restaurant Alice May, en het wordt een gezellige bedoening.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten