Beste vrienden en volgers,
Het stormt in de Bay of Islands en de regenbuien zwiepen over de heuvels, de eilanden en het water. Maar wij zitten knus te bloggen in de Kanuka Loft. Het is bepaald geen zolderverdiepinkje. Het is een villaatje met alles erop en eraan, twee veranda's, de een met een barbecue en de ander met luie stoelen en eettafel. Verder een grote eetkeuken en een zitkamer, twee slaapkamers en een badkamer. Je moet alleen een beetje rustig aan doen met het waterverbruik, want er is geen waterleiding. Men vangt het regenwater op in grote tanks. Gelukkig voor de bewoners regent het hier nogal eens. En gelukkig voor de toeristen slaat het weer ook snel weer om.
Met de aanstaande terugreis in gedachte maken we er een luier-dagje van met alleen een beetje sight-seeing in Russell. Het is een ingeslapen dorpje aan zee, maar wel een charmant ingeslapen dorpje aan zee. En qua historisch belang is Russell helemaal niet slecht bedeeld. In de tijd dat Nieuw-Zeeland nog niet Engels was, kwamen de walvisvaarders hier fourageren, en had het stadje de bijnaam 'Hell Hole of the Pacific', vanwege de liederlijke toestanden die er heersten. Het heette toen nog niet Russell, maar Kororareka, 'zoet-smakende penguin', naar de uitroep van een gewonde Maori-chief, die penguin-bouillon bestelde om aan te sterken. Hier vlakbij is in 1840 het Waitangi-Treaty getekend, een overeenkomst waarbij de Engelse Queen Victoria soeverein werd, en de Maori-stammen zekerheden kregen over hun landbezittingen. Er brak naderhand natuurlijk toch gebakkelij uit, mede doordat de Engelse en Maori tekst niet hetzelfde zeiden, met als apotheose het plunderen van Russell door Maori's. Zoals eerder vermeld was Russell ook een tijdlang de hoofdstad van Nieuw-Zeeland, maar dat heeft geen twee jaar geduurd.
Ook dezer dagen wordt het Waitangi Treaty veelvuldig tevoorschijn gehaald bij landclaims door Maori's. De Maori's zijn politiek vrij groen (niet in de betekenis van onervaren overigens), dus dat is eigenlijk ook niet verkeerd. Er wordt in Nieuw-Zeeland heel wat af geprocedeerd en gemarchandeerd over landclaims en Maori-schatten.
Op de achtergrond van het blauwe puffertje (de ferry naar Pahia) is boven de gele booei een witte mast te zien op het land. Dat is de Waitangi Treaty Ground. De Historische plek in Nieuw Zeeland.
De oudste Anglicaanse kerk in Nieuw-Zeeland (1836) staat in Russell, en ziet er schattig uit. Het is geen museum, maar gewoon een kerk voor en door mensen uit Russell. Het waterfront is pittoreskerderder dan dat van Volendam, en volledig onpretentieus. Je kan er op je dooie akkertje lunchen in 'The Duke of Marlborough', een ouderwets houten hotel met bediening in spijkerbroek. De vis is vers en uitstekend, en wordt niet duur betaald.
Er is een Franse missie, uit de tijd van voor de Engelse souvereiniteit. Hier zijn de eerste boeken in het Maori gedrukt, waaronder een bijbelvertaling. De Franse missionarissen maakten het papier zelf, en de lederen kaften ook. Even verderop is een museum met een schaalmodel van het schip van James Cook. Want die is hier natuurlijk ook geweest. Er is hier evenwel geen Grumpy old Bay.
In de loop van de dag wordt het ook weer zonnig, zodat de beroemde zonsondergang in de Bay of Islands 'photographable' wordt. Vanaf het dek met de luierstoelen. Even later begint het roepen van de kiwi's in de bossen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten