Beste vrienden en volgers,
Na wat zoeken vinden we de enige plek in Manapouri met Wifi-bereik, het Manapouri Motor Lodge, en posten de blog-afleveringen over Manapouri, die jullie nu wel uit zullen hebben. Vandaag maken we een cruise op de Doubtful Sound en blijven een nachtje slapen aan boord van de boot.
Tegen twaalven schepen we in Pearl Harbour in op de Fiordland Flyer, een snelle motorcatamaran die ons naar de andere kant van Manapouri Lake brengt. Daar staat een bus klaar om ons over Wilmot Pass naar Deep Cove te brengen. En daar ligt de Fiordland Navigator voor ons klaar aan het binnenlandste puntje van Doubtfoul Sound.
Het hele zuidwesten van het Zuideiland is fjordenland, en Doubtful Sound is een van de langste fjords. We lopen op het gangboord nog na te grinniken om de grappen die John, onze buschauffeur te berde bracht. Hij maakt ze elke dag, maar voor ons waren ze nieuw. Na een uitleg over nooduitgangen, brandblussers en eerstehulpdozen, komt onverhoeds de afmaker: ‘And if you see oxygen masks appearing from the ceiling, you’re in real trouble’. Vervolgens waarschuwt hij zijn gasten bij het uitstappen bij eenuitzicht: ‘We’re in a National Park, so don’t feed the sandflies’. Sandflies zijn nare kleine vliegjes die venijnig bijten. Ze komen alleen in het zuidwesten van het Zuideiland voor. Het heeft aardig geregend vannacht en het regent nog steeds. ‘This waterfall is not permanent, it’s here only after rainfall, that’s why it has no official name. It often floods the road, so we coach drivers call it Bus Wash Falls’.
Wij hebben kajuit nummer zes op de cruiseboot, een knus hokje van alle gemakken voorzien, en best comfortabel. Als je tenminste houdt van een continu centrifugerende wasmachine in je hotelkamer. Zo klinkt namelijk de scheepsmotor. De patrijspoorten zijn vierkant en niet rond, helaas.
Het varen door de Doubtful Sound heeft iets enorm rustgevends. Enorm steile en hoge kliffen van graniet, begroeid met mos, varens en zelfs bomen, waar ook weer slierten mos op groeien glijden in kalm tempo voorbij. Er zijn veel watervallen, permanent of niet, die gigantische hoeveelheden water over de klifranden naar beneden spuiten. Je hoeft niet bij de vrijwillige brandweer te zitten om dit een fantastische aanblik te vinden.
Er zijn ook speciale activiteiten, zoals kajakken, en varen in de Tender Boat of ‘tinder boat’ zoals de Kiwi’s het uitspreken. Er is een Franse familie nombreuse aan boord, echtpaar, en opa en oma en drie kinderen. Die zijn best druk, maar in tegenstelling tot Nederlandse kinderen schieten ze geen moment in de klierstand. Ze mogen allemaal even achter het stuurwiel en het gas lekker opentrekken. Lachen! Gids Jason plukt cliff daisies voor ons. Zo groot als margrieten, en zo stevig en stug dat het net plastic bloemen zijn.
Aan de zeekant van Doubtful Sound varen we langs een rotseiland dat ruim is bekleed met zeehonden. De een luiert wat, de ander zwemt wat, een groot dominant mannetje houdt zijn harem bij elkaar en jaagt jonge mannetjes weg. En wij fotograferen. Dat is de rolverdeling zo'n beetje.
Op het eilandje ernaast zijn pinguins te spotten, maar er zijn er niet zoveel als in Akaroa. Wat we nog niet gezien hadden is de oystercatcher, een vrij grote zwarte vogel met een vuurrode snavel.
Het diner is in buffetvorm, en meer dan uitstekend. Wij schuiven gezellig aan bij een gepensioeneerde tandarts uit Minneapolis en zijn tweede vrouw, een hem langer bekende tandartsassistente. Wij beperken ons tot gerookte zalm en uitstekende verse mosselen. Maar er zijn ook kippepoten en rosbief.
Jason geeft na het diner nog een praatje weg met lichtbeelden. Het gaat over de geologie van de fjorden, het bestrijden van schadelijke geintroduceerde zoogdieren zoals stoads (marters), konijnen, opossums, muizen en ratten, die de vogelstand hebben geruinineerd. Over het uitroeien van deze 'pests' (spreek uit: 'pists') op geisoleerde eilanden en het aldaar opnieuw uitzetten van bedreigde vogelsoorten. Dat muizen gemakkelijk een kilometer kunnen zwemmen naar een net geschoond eiland en toch weer vervelend kunnen worden.
Naderhand babbelen we nog wat met twee Australische dames over het feit dat mensen in Alice Springs net zo opgewonden worden van een regenbui, als wij van het zien van kangeroes. En dan wordt het tijd om naar de hut te gaan. Gelukkig liggen we voor anker, en de centrifuge is stil. We liggen voor Pampus. Dat weten wij, als enige Nederlanders aan boord, vrij zeker.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten