Reisreporters doen het met de spreekwoordelijke interviews met taxi-chauffeurs. Wij doen het met gezellig babbelen met B&B-houders. Die zitten mede in de bussines vanwege hun interesse voor mensen. Als we uiteindelijk afscheid nemen van Gayle, is eenieder op de hoogte van het micro-klimaat nabij de Mangawhero River, de invloed hiervan op het aantal vliegen door de seizoenen, het kruisen van labradors met border colliers (waarvan het resultaat te zien is in hondje Daisy), het sociale klimaat in Australie in de zestiger jaren, en waarom het bij wet verboden is het Engelse parlement te betreden in harnas . En nog veel meer. Inclusief wat er onderweg naar Rotorua onderweg allemaal is te zien.
We verlaten de hoogvlakte van Tongariro langs de andere kant vanwaar we aankwamen. Hier hebben de overheersende winden de lava-as opgeworpen tot glooiende heuvels. Het ziet er totaal anders uit dan even verderop. Dat is ook het mooie aan Nieuw-Zeeland: er is een schier eindeloze verscheidenheid en variatie in de verschillende landschappen.
Later komen we aan de oevers van Lake Taupo, een groot meer van zeker dertig kilometer doorsnee. Het is trouwens een grote vulkaankrater, dus we geven ietsje meer gas. De boel mocht eens onverwacht de lucht in vliegen. Vanaf het plaatsje Taupo (zonder Lake), rijden we het district Rotorua in. De Maori’s die vlakbij landden in hun dubbelkano’s vanuit ergens in de Pacific, hadden snel door dat de vele warme bronnen hier ideaal waren om geneeskrachtig in te baden. Door de zwavelverbindingen die met het water opborrelen, is het erg gezond. Amerikanen informeren altijd of er wat mis is met de riolering. Nee dus. Het ruikt hier altijd zo. Het zijn de hete bronnen.
Hoogtepunten verder zijn de Huka Falls, waar het water van Lake Taupo zich een weg baant spuugt. Verder the Orakei Korako of wel Hidden Valley, waar uit een flink aantal hete bronnen en geysers het water over een glooiend natuurlijk terras Lake Ohakuri in loopt. Je kan er heen met een bootje bestuurd door een onwaarchijnlijk dikke Maori. We gaan onwillekeurig maar aan de andere kant van de boot zitten tegen het kiepen. Niet nodig, de man verstaat zijn vak. Hij houdt ook keurig bij hoeveel personen er op het terras zijn, zodat er maar een laatste rit nodig is.
In Rotorua rijden we volgens ons kaartje naar 2 Kuirau Street, vissen de sleutel achter de opgerolde tuinslang vandaan, en maken het ons gemakkelijk in the Mud Hut. We proppen de was in de machine, zetten de barbecue in de achtertuin aan, marineren de zalm. Voor ons geen backpacken hoor.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten