16 nov – Gestrand op Kapiti Island & Maori gastvrijheid

Beste vrienden en volgers,

De volgende morgen vroeg zit er een zeldzame saddleback te zingen op het grasveld voor ons hutje. Hij heet zo omdat onze lieve Heer deze vogel een zadeltje van bruine veren heeft gegeven. En ook omdat de Kiwi's dat indertijd zagen en 'm deze naam gaven. In het Maori heet ie weer anders, maar die reden geen paard.
Het regent, en de wind steekt op. Het ontbijt verloopt gehaast, want de wind draait naar het zuiden, en dan krijgen we hier hetzelfde als bij het whale watchen: binnen no-time zijn er geweldig hoge golven. En dan wordt er niet gevaren.
We staan om acht uur in de inmiddels gierende windvlagen en zwiepende regens op de pebblestones te wachten aan de oever. Maar de boot die ons komt halen, en andere gasten moet brengen, komt niet meer opdagen. De overtocht is voorlopig afgeblazen. Te gevaarlijk. De regen gaat voorbij, maar de wind blijft, en de golven worden drie meter hoog. Wordt het een extra nacht op het eiland? Wie gaat het zeggen.
We gaan nog maar een keer het bos in om op een windluw plekje vogels te kijken. Dat lukt enorm, zij het dat je ze meer hoort dan ziet. Maar als je een Bel Bird ziet, denk je: 'is dit nou alles?' , en als je 'm hoort denk je: 'Poeh! dat moet een prachtige vogel zijn'. Zo is het met alle Nieuw-Zeelandse vogels. Ze zien er erg onopvallend uit. Een uitzondering is de NZ-parakeet, die erg fleurig is.
Gestrand op Kapiti Island is altijd nog beter dan levenslang vast op Alcatraz. Nu is het een avontuur van een dagje, met culinaire verwennerij door Lindsay, onze kok. Als lunch maakt hij White Baite patties, een aantal salades, een lekkere quiche en een voortreffelijke fish chowder. Voor onze culinair geinteresseerden die willen weten wat white baite is of wat dan ook, staat de mailbox open voor vragen. Op dezelfde manier gaan wij Lindsay ook wat recepten aftroggelen.
De zuster van John heeft vanmorgen kelp, een plaatselijke sliertige zeewier verzameld, die door de storm is aangespoeld. 'It's a shame to waste it'. Ze knipt ze in chip-size stukjes en frituurt ze. Wij mogen ze bestrooien met sesam-zaad. Het worden knisperende chips die erg lekker zijn en zeer gezond.
De kaka's blieven ze ook en vliegen erop af. Ze lusten ook stukjes appel, en halen ze brutaal doch zeer hoffelijk op. Op de schouder gaan zitten en happen maar met de snavel.
Om vijf uur arriveert dan toch de boot van het mainland, die ons gaat ophalen. Om half acht 's morgens niets aan de hand, daarna volslagen dikke storm, met drie meter hoge golven, en nu is de zee als een mak lammetje. Amazing.

Het afscheid is gemeend hartelijk, want het was gezellig. Maori gastvrijheid, en buitenlandse dankbaarheid. Geen dank, ofwel no worries. Wel kopen we een extra T-shirtje.
Uiteindelijk zoeven we met de boot van het eiland vandaan. iedereen die achterblijft, John's zus, Lindsay, Jenny, John's zoon Makoki, en de twee pas aangekomen Denen, zwaaien ons vaarwel. Wij zwaaien hartelijk terug. We moeten verder, maar het afscheid valt wederom zwaar. Om zes uur staan we weer op Paraparauma Beach.

Na drie uur doorpezen in de auto, eigenlijk bedoeld als tour overdag, valt het anker in de River Lodge nabij Okakune. Het is negen uur 's avonds, maar er brandt vuur in de haard, er is een hapje te eten en er is een warm onthaal door Gayle, onze gastvrouw, oorspronkelijk uit Australie.