Het Sebel Suite Hotel ligt vlak aan het havenfront, en de cruiseboot Volendam van de HAL ligt aan de kade. Die boot is zo groot dat het het complete dorp aan boord kan, en dan heb je gelijk ook alle benodigde entertainment. Het krioelt hier echter niet van de palingsounders, maar vooral van Amerikanen. Behalve enkele verbluffend dure zeiljachten van all over the world, tegen een achtergrond van dure appartementsgebouwen, is er niet zoveel te beleven aan de Quay.
Vandaar dat we zo zoetjes aan richting Auckland Museum wandelen. Dat ligt in The Domain, een uitgestrekt parkachtig gebied, met cricket grounds, een duckpond en twee oude kassen. Een tussenstation is Albert Park, met een standbeeld van de alomtegenwordige Queen Victoria. In 1897 was ze zestig jaar aan de macht, volgens de sokkel. Zou de huidige Queenie dat ook halen? Dat wordt dan in 2013. We wensen het haar van harte toe. Zoals in elke grote stad word je doodmoe van al dat brullende verkeer en de kwalijke diesel dampen, dus die groene stapstenen zijn wel prettig.
De Maori collectie in Auckland Museum is wereldberoemd en bijna compleet te noemen. De ontbrekende stukken zijn onlangs verhuisd naar het museum in Rotorua (geclaimed stameigendom), en daar komen we net vandaan. Er is hier een orginele oorlogskano uit achttientwintig of daaromtrend met ruimte voor honderd strijders, een voorraadhuis annex kijk-eens-hoe-rijk-en-machtig-deze-stam-is gebouw met houtsnijwerk zo mooi en rijk, affijn, ga zelf maar 's kijken. Verder het mooiste van de gebruiksvoorwerpen, veren kleden, jaden bijlen en hangers, prachtig gesneden hoos-scheppen voor de kano's, noem maar op. Ook 'knuckledusters' (boksbeugels) met haaientanden erin, en bijlen met bladen van jade. Er werd tijdens stammenoorlogen flink gevochten.
Verder een Hall of Remembrance voor de Kiwi's die overzee zijn gesneuveld in oorlogen die niet hunne waren, de Boer War in Zuid Afrika, de Great War in Europa, de oorlog in Korea, Vietnam, en natuurlijk WO II. Er is een hal met een complete Engelse Spitfire, en eentje met een Mitubishi Zero, de Japanse evenknie. Het museum is nog veel groter, maar je kan niet alles bekijken. De ijsbijl van Sir Edmund Hillary, die hij gebruikte bij de beroemde bestijging van Mount Everest is leuk om te zien, maar er is ook een uitgebreide vitrine met neuzel-trofeeen en medailles die hij de volgende halve eeuw ontving van all over the world. Had ie zelf eigenlijk lak aan, zoals een held betaamt.
Van de twee kassen staat er een vol met bloeiende riddersporen, digitalissen, orchideeen, rozen, etc, etc. Het is net of er pasgeleden twintig spuitbussen geurspray zijn leeggespoten, alleen is dit allemaal echt. In de andere is een vijver met een Victoria Amazoniensis, in bloei. De botanische tuin in Leiden heeft ook zo'n waterlelie. Als die bloeit, staat het in de Leidsche Courant op de voorpagina.
Op weg naar de Sebel pikken we nog wat comfort food op bij een Sushi Bar. En we zijn niet de enigen, al komt de rest van de mensen gewoon uit kantoor.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten