28 september, the Ghan, Darwin – Alice Springs

Beste vrienden en volgers,

Vandaag stappen we op de Ghan. De Ghan is een train service die loopt van Darwin tot Adelaide. Dat is Transcontinental en ze zijn er trots op. Wij zullen uitstappen in Alice Springs, want we willen the Rock zien.
 

Janette zet ons af bij het Mantra on the Esplanade Hotel, waar we worden opgehaald en naar de Ghan terminal gebracht. Stipt op tijd komt er een coach voorrijden, met als chauffeur Lindsay, die ons in Kakadu Park ook al een aantal maal heeft vervoerd. Hi guys, you’re not gonna get rid of me, are you? Gisteren was een engelse toerist hem toch te snel af: ‘You’re the only one coming with me in the coach, so you’re stuck with me’. Antwoord met een big smile: ‘Mind you, it might be the other way round’. Ze houden hier van een beetje dollen. Komt de algemene sfeer ten goede. Bij de Ghan terminal stapt Scott op de bus en begeleidt het instappen. Aan Scott is een standup comedian verloren gegaan, maar dat is een gelukje voor de Ghan passagiers. De bus rijdt langs de trein , die zowat een kilometer lang is (inclusief visserslatijn), en zet de passagiers af bij het goeie rijtuig. We beginnen bij Platinum Class, dan de Gold Class. Red Class moet zelf instappen, dat zijn de backpackers. Wij zijn Gold, carriage L. ‘Anyone for carriage P? Yes? Then you’ve got a problem. There is no carriage P’. Geintje. We zwaaien nog even naar Lindsay en stappen in. We hadden ook kunnen vliegen naar Alice Springs, was ook goedkoper geweest, maar dit ouderwetse gedoe vinden we leuk. De slow boat to China was ook wel wat geweest, maar die vaart niet meer in deze jachtige tijden. We heben een compartimentje voor onszelf, met twee opklapbedden, een opklaptafel, een opklap-wc, een opklap wastafel , zelfs een soortement douche, en een relatief royale zitbank. Als je naar buiten kijkt zie je een telkens wisselend landschap aan je voorbij trekken. Wat nu voorlopig wisselend is, is de hoogte van de termietenheuvels in het savanna woodland. Er is een massa personeel aan boord, die je het leven aangenaam maken. We kunnen aangeven wat we willen ondernemen tijdens de Whistle stop in Katherine. We kiezen voor de cruise in de Katherine Gorge, zoals bijna iedereen denk ik. In de Orient Express kon je aankruisen dat er een vette moord was gepleegd. die opgelost moest worden. Tenminste als Agatha Christie of Peter Ustinov aan boord was om je te helpen.

De lunch gebruiken we in het catering carriage, Queen Adelaide Restaurant geheten. We worden naast Andre en Elizabeth gepoot, een echtpaar van achter in de zeventig. Andre komt uit oorspronkelijk uit Brabant, is in de jaren vijftig uit Nederland vertrokken, heeft zijn bussiness in sappen goed verkocht en reist er nog lustig op los. Hier en daar fladderen wat Nederlandse zinsflarden over tafel. Elizabeth kent geen Nederlands ‘ except for some dirty words, but I won’t use them when we’re at the table, astebeleefed’. Tijdens de watersnoodramp was Andre in militaire dienst, en moest in Zeeland met een triplex reddingsboot varen. Dat ding verging, en Andre werd zwaar gewond in Roosendaal opgevangen met houtsplinters in zijn onderbuik. Twee van zijn maten waren verdronken. Toen hij na een paar weken thuis kwam kreeg zijn moeder een hartverzakking. Hij was doodgemeld, en er was al een herdenkingsdienst geweest. Verhalen, verhalen. De hostesses zijn vriendelijk, het eten goed, en de lunch is licht maar niet licht te vergeten.
Per coach gaan we richting Katherine Gorge. Ofwel Nitmiluk in de taal van de clan die dit land bezit (en terugleast aan de overheid). De chauffeur sproeit weer licht vermakelijke, ironische en informatieve opmerkingen over de intercom de bus in, waarop men opgeruimd reageert. Hij laat ze klinken of ie ze ter plekke verzint.
Met dat typisch australische engels, een mix van de southern drawl uit Amerika en een Cockney accent uit Londen:
‘This is Katherine Golf Course up your left. It’s a tough game in this season. It is nine holes and it takes eight cans’. ‘Look up your right, there’s the butcher’s shop. In the flood of 1998, a crocodile swam in and pinched up all the butcher’ s beef. The police wouldn’t dare to drag it out’. ‘Here’s the original base of the Flying Doctors. In the war there was an organisation doin’ evacuations by plane, and after the war they decided to set up this medical thing. Here’s the airstrip they used during the war. On your left, do you see this ruined military vehicle? The hole beside it, that’s a bomb crater’. ‘Here we can do some great fishing. You can keep the barramundi, as long as they are not bigger than 57 cm. The catfish we throw back in the water, too many bones in them, let the crocs have them.’ ‘Look up there on that hill, that house used to be a ranger house. Now it’s owned by an electrician. He’s got a big boat up there. What frightens me, he’s called Noah’. ‘Here on this dump you can get some free sleepers from the railway as a souvenir from Katherine, they make great earrings.’ ‘I came her in 1991, I’ve got a mortgage, so I’m not going anywhere. I’ve grown to like it here.’ Bedoeld voor een stel knullen, die vlak voor de bus nog net even oversteken: ‘ Hey boys, for God’ s sake, get your trousers up’.
Over Katherine Gorge kan ik kort zijn: ga er heen en beleef het zelf. It is gorgeous. En vraag naar Robbie als schipper. We scoren ook nog een freshy. Voldaan stappen we weer op de Ghan, die nog keurig op ons staat te wachten.
Na het borreluurtje in de lounge (de trein rijdt al weer) gaan we aan tafel in de Queen Adelaide . We treffen Suze en Ann, verpleegsters uit Adelaide en alletwee grootmoeder. Ze hebben Ann’s dochter bezocht in Darwin. We hebben het genoegelijk over koetjes en kalfjes, ofwel mother kangeroos and baby kangeroos, eten een fijn stukje zalm, en drinken een glas Chardonnay. Ook deze dames hebben veel gereisd, ook in Europa. Ze zijn zelfs in Holland geweest. Maar wie stuurt die mensen toch steeds naar Volendam en vervolgens naar een klompenfabriek?

Terug in ons compartiment heeft een goede geest de bedden neergeklapt en opgemaakt. Op het kussen een chocolaatje. Ik neem nog een douche. Al is het alleen maar om het gedaan te hebben, douchen op de Ghan. Je stapt in een kast met de nodige opklaptoestanden, schroeft de warme en koude kraan open, en genieten maar. Het water verdwijnt in een putje Joost mag weten waarheen. Zo moet het ook in een onderzeeër gaan. Je opent een ander deurtje, haalt een handdoek tevoorschijn en droog ben je weer. Na het lootjes trekken klim je het laddertje opnaar boven en plof je op je bed. Een lampje, een nisje voor een glaasje water en je horloge, een belletje: ’Call Staff’ en een knopje Cancel voor als je de verleiding niet kon weerstaan. En een laptopje om je blog in te tikken. Bonketiebonk. Bonketiebonk. Welterusten.

Stipt om half zeven krijgen we een kop koffie en een kop thee aangereikt door de steward, en om zeven uur is er een authentic Australian breakfast. Hetgeen identiek is aan english breakfast: ham&eggs, mushroom&tomato, sausage&toast. Elk of alle ingredienten te verruilen voor spam (Monty Python). Hetgrote verschil is de fruitsalade met meloen, sinaasappel, passievrucht en pistachenootjes. Ja en dan is het feest over. We stappen het perron van Alice Springs op. Onze koffers staan al klaar. Inclusief de plastic tas die we gevuld hebben uit hutkoffer A, om hem onder de twintig kilo te krijgen. Machtig, die vakbonden.