We hotsen om zeven uur ‘s ochtends in een busje richting Port Douglas. Een rit van anderhalf uur langs de adembenemend mooie oostkust met tropische vegetatie en uitzicht op de helderblauwe Pacific.
Wie ons kent weet dat we ‘s morgens nog niet optimaal functioneren. In de bus zit ook een stel ratelende Spanjaarden; de chauffeur komt uit Argentinie en doet druk mee. Wat een kakafonie op de vroege ochtend! Aangekomen in Port Douglas komen we echter snel in de goede stemming. Alles is hier gericht op de excursies naar het Great Barrier Reef. Een prachtige jachthaven vol met allerlei jachten en excursieboten en brutaal-opgewekte Aussies die ons uitleggen wat we gaan doen (Veilig Duiken) en wat we niet moeten gaan doen (Verzuipen).
Bij de loopplank staat een grote kist en daar moet iedereen zijn schoenen, slippers, gympen en wat nog meer ingooien. ‘You won’t be needing these today guys!’. Wel worden er anti zeeziekpillen uitgedeeld en die hebben de meeste wel nodig, want we hebben een very bumpy ride naar de drie verschillende rif-locaties die we gaan bezoeken.
Na een korte les snorkelen worden we voorzien van maskers, flippers van min of meer de goede maat, swimming noodles (een soort zuurstok van anderhalve meter maar dan van schuimrubber). Achteraf was een les wetsuit aantrekken ook nuttig geweest. Omdat ik links ben raakt ie bij mij achterstevoren met de billen vooruit en dan krijg je de rits echt niet dicht.
We zwemmen als dronken eenden met elk een swimming noodle onder de armen geklemd achter de badmeester aan naar de rand van het rif. Tussen het proesten en steeds weer vollopen van het masker door, vang ik toch glimpen op van de heldergekleurde koralen en kekke gestreepte vissen. De badmeester let onder de geschreeuwde uitleg door goed op en al te dronken eenden worden naar de boot teruggesleept. Dit circus herhaalt zich nog tweemaal op een ander stuk rif, en het gaat zowaar steeds beter. Maar niet zo goed als bij de roedel scuba-duikers, die veel meer ervaring hebben. Ik sprak er eentje die onder water (met waterproof marker) alle vissoorten noteerde, die zij zag beneden. Een indrukwekkende lijst.
Marca gaat niet te water, maar wordt toch lekker nat. Het buiswater sproeit dermate overvloedig rond dat de bilge-pumps moeten worden aangezet.
De lunch is erg goed met brood, salades, gebraden kip, erg verse garnalen en vruchtensap. De eenden worden hier niet extra dronken, want er wordt geen alcohol geserveerd. De scuba-duikster blijkt een B&B te hebben in Nieuw-Zeeland in Palm Beach, waar je naar haar zeggen vanaf het balkon de walvissen langs kan zien zwemmen. Komen we wellicht ook nog een keer langs.
Elke keer als we verder hoppen met de boot worden we drie keer geteld, want er mag niemand achterblijven. Het is tenslotte anderhalf uur varen naar Port Douglas. Na afloop staan al onze schoenen, slippers, gympen en wat nog meer keurig gesorteerd op de kade klaar. In de bus op weg naar huis (Kookas) scoren we onze eerste groep wallaby’s (een klein soort kangaroos who wannaby big kangaroos).
Geen opmerkingen:
Een reactie posten