Daintree Dreaming Tour

Vandaag doen we een Eco-tourism Tour en zijn we te gast bij de aboriginals en trekken het regenwoud in van Daintree National Park. En kunnen we zwemmen bij de geijkte waterval. Begeleid door een 'ervaren gids en chauffeur'. We worden opgehaald en weer afgezet bij de accomodatie. Ja ja, dat belooft wat.
Nou, stipt op tijd komt er een kek four-wheel-drive busje voorrijden, met Marc aan het stuur. De rest van de groep zit al gezellig opgevouwen achterin: drie aardige Duitsers die half werkend, half vakantie vierend door Australie zwerven, een echtpaar uit Sydney, wat engelse dames, en een Amerikaan uit Chicago. Met 10 man is de groep lekker compact.
We komen weer langs de kustweg naar Port Douglas, en vernemen van Marc over de intercom een stortvloed van weetjes over elk denkbaar onderwerp, dat in beeld komt. Dat die rare staken langs de weg suikerriet is, dat dit in deze streek zowat het enige verbouwde gewas is; hij wijst ons een smalspoorbaantje parallel aan de weg aan, dat wordt gebruikt bij het oogsten; dat men het vroeger
toen er nog niet zoveel auto' s reden, ook gebruikten als openbaar vervoer. De koeien in de wei zien er uit als Indiase koeien. Dat klopt, want het zijn inderdaad Indiase koeien, die dit Tropische klimaat aankunnen. De weg is zo smal omdat het door World Heritage gebied loopt, en je er niets aan mag veranderen. De eerste settlers gebruikten de weg niet, maar volgden de rivier. De Aboriginals zijn verdeeld in honderden stammen met elk een eigen taal, wetten en gebruiken. Sommigen stukken oerwoud worden in de winter expres in brand gestoken. Hiermee raak je het verdorde ondergras kwijt, en kan bij onweer niet een heel groot stuk door de bliksem verbrand worden. Voor de bomen is het niet erg, want die lopen gewoon weer uit. De typhoon van 1986 in deze buurt maakte veel slachtoffers, omdat die op kerstavond toesloeg, en iedereen feest aan het vieren was.
Het eerste evenement van de dag is een bezoek aan de galerie van Binna. Hij is Aboriginal-kunstenaar (je weet wel met van die puntjes), en geeft een workshop puntjes-schilderen.
Na een uur mag iedereen zijn zelf-beschilderde seedpot als souvenir meenemen. Zijn eigen werk hangt in de galerie en is prachtig. Ook overzee te bestellen via internet. Hij mag een natuurmens zijn, in evenwicht met zichzelf en de natuur, simpel is ie niet.
We komen aan op een privaat stukje regenwoud, met op 10 minuten lopen een mooie waterval.
Aan de buitenkant ziet het woud er droog en verdord uit (de regentijd moet nog komen), maar eenmaal in het bos voel je het vocht. Marc doet voor hoe je een 'green ant' opeet, en dat ie fris zuur smaakt. Pak 'm beet bij de kop, dat ie niet bijt, en hap het groene achterlijf eraf. Nou, inderdaad, heel verfrissend. Ik zou er zelf niet zijn opgekomen. Een oude aboriginal-truuk. Bij de waterval staat een heel kwaaie meneer die roept dat we aan het trespassen zijn.
Blijkt dat hij de waterval voor die dag heeft gehuurd van de eigenaar. Maar wij hebben ook rechten, want de tour-organisatie heeft ook toestemming van de eigenaar. De pleit eindigt in ons voordeel, voornamelijk omdat hij in zijn blote kont staat en zijn kleren een eind verderop liggen. Shit happens you know. Maar er wordt niet gezwommen.
De lunch is in de Silky Oaks in het plaatsje Mossman op een mooie veranda aan de oerwoudrand.
Hier is ook gelegenheid om even gezellig met elkaar te beppen.

Op Cooya Beach gaan we met een van de Walker Brothers op jacht in de mangrove-bossen.
We krijgen allemaal een speer en gaan met beginnende vloed op krabbenjacht in het enkelhoge water voor de mangroven. Als je een krab tegenkomt, zal ie naar je toe kruipen, want hij ziet in je tenen een smakelijk hapje en zal zijn scharen erin zetten. Dan moet je hem spietsen en in de buit-emmer werken. Terwijl we geamuseerd toehoren, geeft Tristan, onze Amerikaan, een eiselijke kreet. Er blijkt er een krab van zeker 20 cm aan zijn grote teen te hangen. Mr Walker maakt de krab meteen onschadelijk, maar de teen bloedt als een rund. Desondanks moeten wij (behalve Tristan)
erg lachen. Vanaf nu is het oppassen geblazen. Ik scoor nog een iets grotere krab met de speer.

Daarna is het kokkels en mosselen vangen in de mangroven. Het probleem met ondoordrinbare mangrovebossen is dat ze inderdaad ondoordringbaar zijn. Zeker als je de raad van Mr Walker in de windslaat en je speer mee naar binnen neemt. Maar wel lachen als je eerst 50 cm de blubber inzuigt, schrikt van een piepklein krabbetje dat wegvlucht over je scheenbeen, en vervolgens struikelt over de boomtentakels. Dit alles terwijl je je camera droog probeert te houden en je zonnebril bijna van je neus glijdt.

Ik kom Tristan tegen, die panisch zijn speer plant in alles wat beweegt.
'Hey hero from Chicago, how's your toe?' Dan moet ie toch lachen en geeft toestemming voor opname van de hele episode in dit blog. De dag eindigt in een schranspartij. De hele buit-emmer wordt culinair geprepareerd en soldaat gemaakt. Als revenge mag Tristan de 20cm krab opeten.